bez składu o muzyce

Jakiś czas temu zdałem sobie sprawę z tego, że unikam żeńskich wokali. Właściwie poza kilkoma przykładami (o czym właściwie jest ten wywód) kobiety w muzyce mnie nie interesują. Nie potrafię nawet tego jakoś logicznie uzasadnić.. ma to pewnie coś wspólnego z obrazem gwiazd pop kręcących częściami intymnymi jak striptizerki, wyśpiewując przy tym wspaniałe frazy o miłości, smutku, generalnie bardzo życiowe teksty (nie zapominając o wywijanie młynków).

Ale nie zawsze tak było. Jako dziecko hymnem z vinyla była dla mnie piosenka Edyty Geppert "Kocham cię życie". Moja siostra była strasznie tym faktem zirytowana, gdyż jako posiadaczka gramofonu i wspomnianej płyty miała ze mną przesrane. Dochodziło do sytuacji, w której stałem pod zamkniętymi drzwiami do jej pokoju i krzyczałem: "puść tom pyte".

Później długo długo nic (znaczy się w Black Metalu raczej ciężko o wokalistki). Aż w szkole średniej trafiłem na płytę Neurosis & Jarboe. To był strzał... hipnotyczne rytmy i doskonały wokal. Do tej pory jest to jedna z moich ulubionych płyt, a Jarboe pozostaje jedyną artystką od której wziąłem autograf.

Diamanda Galas - tu nic nie napiszę, bo po co?

Po drodze było jeszcze kilka pań np. Beth Gibbons.

Junko - moja ostatnia fascynacja znana np. Hijokaidan już nawet nie śpiewa. Generuje dziki krzyk. Nie potrzeba niczego więcej.